ป๊ะแด่วก็ต้องไปอยู่ที่เชียงใหม่ล่ะเน้อ ต้องขออำลาบลอคนี้ก่อน รู้สึกแปลกๆ ที่จะได้เริ่มงาน ตื่นเต้นบวกกับความกลัวสลับกันไป เห่อๆ งานที่ได้นี่ก้อต้องใช้ภาษาอังกฤษซะด้วย อ่ะ ก้อขอให้ผ่านลุล่วงไปด้วยดีเน้ออออออออ

ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยๆ ชาๆ เฉี่อยๆ อยู่บ้านแทนที่จะเก็บข้าวของ ก็ดันนอน นั่ง ดูทีวี ทำเหมือนจะอยู่บ้านไปตลอดซะงั้น ดูเหมือนว่าชีวิตมันยังไม่มีอะไรคืบหน้าเล้ยยย พรุ่งนี้กะว่าจะไปสั่งจองตัด ชุดครุย โอ้วโฮ ไม่น่าเชื่อแฮะ จากวันที่เราอยู่ปี 1 จนถึงวันนี้เราเรียนจบและจะได้รับปริญญาบัตรเร็ว ๆ นี่แล้วว งานก็มีทำแล้ว ก็ใกล้เวลาของความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้วซิเนี่ยยยย เห่อๆ (ชักกลุ้มกัวจะทำตัวไม่ถูกจัง)

การงานที่ได้ทำนี่ ก้อไม่รู้ว่าจะเข้ากันได้กับเพื่อนๆ ที่นั่นหรือป่าว เราก็คิดว่า ต้องทำให้ดีที่สุด เท่าที่ความสามารถของเรามีก็แล้วกันนะ ไม่รู้ว่าจะมีศัตรูหรือป่าว เห่อ ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น เคยฟังคนอื่นเค้าเล่ากันมา คิดแล้วกลุ้ม ไม่อยากตกอยู่ในสภาพนั้นเลย มันคงจะแย่น่าดูเลยทีเดียว

ครั้งนี้ที่มาอัพ ถือว่าอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะมาเยือนที่นี่ที่จะมีเวลามาอัพอีกครั้ง ต่อจากนี้ไปเดือนหน้าเราก้อคงต้องทำงาน ไม่มีเวลาว่างมาเล่นเน็ต สบายๆ เหมือนตอนเรียนมหาวิทยาลัย เรียนๆ เล่น ๆ หนุกๆ อีกแระ

การใช้ชีวิตในโลกอีกใบนึงที่กำลังจะเริ่มขึ้น มันจะเป็นอย่างไงบ้างนะ อืม..อนาคตนี่เราจะไปได้อย่างที่ฝันหรือป่าว? คงไม่มีใครจะกำหนดชีวิตเราได้ ถ้าไม่ใช่ตัวของเราเอง

....ลาก่อน...

ถ้ามีโอกาสเราคงจะได้กลับมาอัพที่นี่อีกครั้ง เพราะที่นี่คือการได้ระบายสิ่งต่างๆ ที่มันคางคาหรือติดอยู่ในใจเรา ที่นี่เปรียบเสมือนเพื่อนคนนึง ขอบคุณนะ

เคยมีใครรู้สึก "เหงา" บ้างหรือป่าว? เราคนนึงนะ ที่กำลังรู้สึกเหงา ไม่ได้เหงาเพราะว่าอยู่คนเดียว มีผู้คนอยู่รอบกายเรามากมายแต่ก็ยังรู้สึก "เหงา"

การที่เรามีเวลาอยู่กับตัวเอง มันทำให้เราได้คิดอะไรมากเกินไปหรือป่าว? เมื่อก่อนเคยไม่เคยเป็นแบบนี้ เพราะเวลาว่างก็จะคุยกับเธอ คุยกันทั้งวันไม่มีเบื่อ แต่พอมาวันนี้ มันไม่สามารถจะเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว เป็นเพราะอะไร ถามตัวเธอเองคงจะรู้

บางสิ่งที่เราพยายามไขว้คว้าให้มาเป็นของเรา พยายามให้ตายก็ไม่มีวันเป็นของเราได้ ถ้ามันไม่ใช่พรหมลิขิตที่เขียนให้เป็นแบบนั้น ก็ยากเหมือนกันนะ กับการที่จะต้องทำใจ แต่เราพยายามรักษาคำพูด ไม่ผิดสัญญาเหมือนครั้งก่อนอีก

ในบางครั้งเราอยากจะโทรไปหาด้วยความคิดถึง แต่เธอกลับว่ากล่าวเราว่าทำไมไม่ทำตามที่บอก มาโทรจิกยุ่งวุ่นวายทำไม ได้ยินกี่ครั้งก็ทำให้ใจเราสั่น น้ำตาไหลโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวทุกที ตลอดเวลาความรักที่เรามีให้ นั่นคือการกระทำความรำคาญให้เธอนั่นเหรอ?

เสียใจมามากพอแล้ว คำ ๆ นี้เธอพูดเสมอเมื่อตอนที่เราทำไม่ดี ไม่ได้ดั่งใจ อยากให้เธอรู้ไว้ว่า คำนั้นมันทำให้เรารู้สึกเจ็บมากอย่างบอกไม่ถูก การที่เราพยายามเข้าใกล้เธอ มันยิ่งทำให้เธอพยายามออกห่างจากเราไปทุกที

เรารู้สึกนะ ว่าเธอไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่คนเดิม และเราก็ไม่เป็นคนเดิมเหมือนกัน เราคนเดิม คนที่คอยโทรจิก โทรหาตลอดเวลา นั่นมันจะไม่มีอีกแล้ว เพราะว่าอะไรเธอคงรู้ดี

ต่อจากนี้ไป เราก็คงเป็นได้แค่........เท่านั้นเอง

*Would you please stay with me again?

*I always wait for you.

*I don't care anyone but you.

*I love you so much

หลังจากการที่ได้ไปสัมภาษณ์มาเมื่อวันอังคาร ผลปรากฎว่า ได้งานทำแล้ว ฮ่าๆ ดีใจที่ได้งานทำแต่ว่าต่อไปนี้ก้อต้องย้ายไปอยู่เชียงใหม่แล้น ทำไงดีหว่า? อยู่คนเดียวด้วยซิ

ตอนที่เค้าออกมาบอกว่า รับเข้าทำงานน่ะ อะไรว้า เรายังงงๆ เห็นพี่เค้าพูดทำเหมือนว่าเราจะไม่ได้ทำงานที่นี่ แต่พอสรุปสุดท้าย เราถามว่า เราได้ทำงานแล้วจริงๆ หรอ? เค้าก็บอกว่า อืม รับเข้าทำงานแล้ว นั่นเป็นวินาทีที่ตื่นเต้น ดีใจอ่ะนะ ใครเคยเป็นแบบนี้บ้างป่าว?

พอนึกถึงเรื่องที่จะต้องไปอยู่ไกลบ้านก็รู้สึกแปลกๆ ต้องไปใช้ชีวิตคนเดียว พ่อแม่ก็ไม่ได้มาอยู่แล้ว เห่อ แล้วใครจะซักผ้า รีดผ้าให้เราหว่าเนี่ย? 555+ ต่อไปนี้ก้อต้องทำเองแน่นอน ฮืม คิดแล้วก็กลุ้ม แต่เพื่อเป็นการประหยัดก็ต้องทำเองดีกว่าไปจ้างเค้าทำให้เรา

ช่วงนี้อากาศมลพิษที่เชียงใหม่ก็น่ะ โอ้โห่ มันเป็นหมอกควันจริงๆ ไม่ใช่หมอกหนาว เห็นแล้วก้อหวังว่าไอ่วันที่เราเข้าไปอยู่ พวกควันพิษมันก้อคงจะหมดไปแล้วนะ เดือนหน้านู่นแน่ะ เราก็จะได้เริ่มทำงานแระ

พ่อเราบอกว่าไม่ต้องเอาอะไรจากที่บ้านไปหรอกนอกจากเสื้อผ้า ฮืม จะไม่ให้เอาเครื่องเอนเตอร์เทนไปเลยหรือไง ไม่กลัวว่าลูกจะเหงาหรอ? พ่อบอกแด่วพอมีเงินเดือนก็หาซื้อเองได้ ไม่ต้องเอาไปจากที่บ้าน ขนไปให้เมื่อยทำไม? คิดซะงั้นพ่อกุ

ปัญหาเรื่องงาน ที่ไม่มีงานทำมาประมาณเกือบ 1 เดือนก็หมดไป แต่ปัญหาต่างๆ กำลังเข้ามาีรุมเร้า เรื่องการปรับตัวไปอยู่ที่ใหม่ เรื่องรักที่มันช่างเซง เพราะอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่ลงตัว เรื่องเงินที่จะเอาไปใช้ต่อจากนี้ก่อนที่จะได้เงินเดือนแรก ฮืมม..

ตอนนี้ก็อยากจะหาหนังสือมาอ่านสักเล่ม ขอคู่มือทางธรรมช่วยจรรโลงชีวิตหน่อย จะได้ไม่คิดมาก ต่อแต่นี้ไปเราก็กลายเป็นวัยสู่การทำงานแล้ว ต้องปรับตัวอย่างไงเนี่ย? ฮืมม รู้สึกแปลกๆ พิลึก เมื่อก่อนตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียว เดี๋ยวนี้ต้องหาเงินเอง ทำงานเอง

ชีวิตมันคงจะสนุกดีนะ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เห่อ...ไปร้านหนังสือดีกว่าอยู่บ้านป่าวๆ ปี้ๆ เซงจังแฮะ ขอบคุงทุกคนที่มาอ่านบลอคนี้ ขอบคุงค๊าบบบ